همدلی دیجیتالی

واقعیت اینه که بچه‌های ما تو فضای مجازی تنهان. چی‌کار کنیم که آسیب کمتری ببینن؟
همه‌ ما می‌دونیم که بچه‌ها توی فضای مجازی تنها و به‌ صورت فردی حضور دارن. یه وقتی دقت می‌کنیم می‌بینیم از یه چیزی ناراحت هستن. ولی شاید خیلی نریم پیگیر بشیم که این ناراحتیشون از چیه. زمانی پیگیر می‌شیم که این تبدیل به یه مسئله‌ی خیلی بزرگ شده و در حقیقت به بحران تبدیل شده.

سه تا قدم یا سه تا گام وجود داره که شما می‌تونید برای این‌که همدلی دیجیتالی یا همدلی مجازی با بچه‌تون داشته باشید
این سه گام رو بردارید.

گام اول اینه که لطفاً به‌جای این‌که کنترل بکنید، کنجکاو باشید. یعنی چی؟
یعنی به‌جای این‌که برید بعد از واکنش هیجانی فرزندتون،  صفحاتی که مراجعه کرده رو چک کنید، قبلش ازش بپرسید: چرا ناراحتی؟ چیزی شده؟ مشکلی پیش اومده؟ و در واقع باهاش در مورد اون موضوع گفتگو کنید.

موضوع دوم اینه که لطفاً به‌جای این‌که به بچه‌ها و رفتارشون برچسب بزنید، اول احساسشون رو بررسی کنید. یعنی وقتی می‌بینید یه بچه‌ات داره پرخاشگری می‌کنه، به‌جای این‌که برچسب بزنید که از بس سرت تو گوشیه، حال و حوصله نداری و عصبی شدی، برید بگردید و ببینید شاید توی فضای مجازی چیزی اون رو ناراحت کرده و احساس ناراحتی و غمی پشت اون خشم پنهان شده.

قدم سوم اینه که لطفاً با هم یه قانون بذارید، نه علیه هم. یعنی اگر چیزی ما رو تهدید کرد، اون رو با والدینمون مطرح کنیم. یه علامت می‌ذاریم. مثلاً هر وقت ناراحت شدی، بپر تو بغل من. یا یه کاغذ می‌ذاریم. هر وقت عصبانی شدی، یه ضربدر قرمز روش بکش. اینجوری من متوجه می‌شم که تو از چیزی عصبانی شدی.