اعتیاد دیجیتالی

نه غذا می‌خوره، نه آب می‌خوره، فقط چسبیده به این گوشی؛ همش گوشی‌گردی و بازی و اینستاگرام‌گردی. به این می‌گن اعتیاد دیجیتالی.

الگوریتم‌های فضای مجازی کلاً بر مبنای پاداش زودهنگامه. یعنی چی؟ یعنی این‌که می‌خواد سریع به بچه‌ها پاداش بده. بچه‌ها به این دلیل فضای مجازی یا اینستاگرام یا یوتیوب رو دوست دارن، چون ویدئوها کوتاهه. در درازمدت این پاداش‌های سریع باعث میشه که بچه‌ها نتونن صبور باشن برای یاد گرفتن. دیگه علاقه‌ای به کتاب خوندن و فیلم دیدن‌های طولانی ندارن.

از نشانه‌های این‌که بچه شما دچار اعتیاد دیجیتالی شده یا نه میشه به این اشاره کرد که به محض این‌که ارتباطش با دنیای مجازی قطع میشه، مضطرب میشه و پرخاش می‌کنه. حتی وقتی سر میز ناهارخوری هم نشسته، باز هم گوشی دستشه. دقت و تمرکزش پایین اومده و دیگه با حوصله کتاب نمی‌خونه، فیلم نمی‌بینه. بیشتر ترجیح میده توی تنهایی و خلوتش با گوشی باشه تا این‌که بخواد توی جمع حاضر بشه.

حالا راهکار چیه؟ یکی از کارهایی که می‌تونید بکنید اینه که زمان استفاده از گوشی رو مدیریت کنید؛ البته نه با فریاد بلکه با یه برنامه مناسب. راهکار دیگه اینه که در مورد فضای مجازی و الگوریتم‌هایی که باعث این پاداش‌های زودگذر میشن، با بچه‌ها با زبان ساده خودشون صحبت کنید.

می‌تونید سرگرمی‌های جایگزین پیدا کنید؛ یعنی به جای این‌که همه‌اش توی گوشی باشه، باهاش بازی‌های فکری انجام بدید، بیرون برید، جمع‌های دوستانه رو تجربه کنید و خیلی از چیزهایی که در فضای واقعی و فیزیکی بچه‌ها می‌تونن تجربه کنن.

و مورد آخر که مهم‌ترین مورده اینه که باید سعی کنید یه الگوی دیجیتالی خوب باشید. یعنی چی؟ یعنی بچه شما از شما یاد می‌گیره. وقتی کنار بچه‌تون نشستید، هی این صفحه گوشی رو اسکرول نکنید. هرچی شما بیشتر اسکرول کنید، اون بیشتر به رفتار شما نگاه می‌کنه و از شما یاد می‌گیره.